Zelfverwijt

Traumatische grensoverschrijding in het gezin. Waar het zogenaamde "dubbel denken" uit voortkomt. Voortdurend alles analyseren en zo mogelijk veralgemeniseren. Het kind zal alles in het werk stellen om een verklaring te vinden voor haar lot. Een verklaring die haar (stief) ouder, familielid, bekende, vertrouweling, enzovoorts vrijspreekt van alle blaam en verantwoordelijkheid. De dichtst bij zijnde mogelijkheid hiervoor is zichzelf de schuld te geven. Veel voorkomende gedachten zijn: ‘Ik was ook geen gemakkelijk kind…’ of ‘Mijn moeder was depressief en eenzaam…’ tot ‘Mijn vader dronk, maar hij had het ook niet gemakkelijk…’.
Door deze verklaringen kan ze een gevoel van zinvolheid, hoop en macht in stand houden. Als zij slecht is , dan is de persoon die haar misbruikt of verwaarloosd heeft immers goed? Als zij slecht is dan kan ze een poging doen om goed te zijn? Als zij haar lot aan zichzelf heeft te danken, heeft zij op de een of andere manier ook de macht om haar lot te veranderen?
Zelfverwijt wordt zo een normaal onderdeel van het denkproces. Die tekortkomingen in hun eigen gedrag proberen te vinden. Dit om te kunnen begrijpen en te hanteren wat hen is overkomen. Het begrijpen en analyseren wordt ingezet als controle en houvast wanneer de basis onveilig is. Een onveilige basis voelt als dun ijs. Bij de minste beweging kun je er immers doorheen zakken!