Onzichtbaar

‘Er zijn’ of populair gezegd ‘jezelf zijn’ en ‘voor jezelf gaan staan’ klinkt allemaal zo gemakkelijk. Slachtoffers hebben soms jarenlang moeten overleven in een onveilige misbruiksituatie. Vaak hebben ze dit kunnen doorstaan door ‘zelf te verdwijnen’. Het tegenovergestelde van assertief zijn dus. Om het te overleven. Door ‘reddende gevoelens’ die de integriteit bewaken en bewaren uit te schakelen. Een overlevingsmechanisme. Gevoelens van lichamelijke pijn, gevoelens van angst, boosheid, verdriet, machteloosheid en wanhoop maar niet (meer) te voelen. Door niets meer te voelen.
De natuurlijke begrenzing wordt uitgeschakeld door de complete afhankelijkheid van de (stief)ouder, verzorger, familielid, etc. Bijvoorbeeld het uitschreeuwen kan het misbruik nog erger maken voor het kind. En op latere leeftijd de verwarring, schaamte- en schuldgevoelens dat je het niet uit geschreeuwd hebt.
Een sfeer van constante onveiligheid. Het constante komt doordat ‘rust en stilte’ niet betekent dat er niets akeligs te gebeuren staat. Of juist een ‘uitgelaten en vrolijke’ sfeer betekent niet dat je kunt ontspannen. Want na het vijfde biertje weet je ‘dat je aan de beurt’ bent. Of je moeder of je broertje. De voortdurende dubbelheid zoals “op scherp staan en opletten” en tegelijk “ik ben er niet, let niet op mij” uit te stralen. Een huis is pas een thuis wanneer jij je er veilig, beschermd en geborgen hebt gevoeld.