Herkenning

Hoewel er verschillende vormen van verwaarlozing zijn, met ieder op zichzelf staande kenmerken, is het meestal zo dat de verschillende vormen juist niet afzonderlijk gezien kunnen worden. Of het nu om emotioneel-, psychisch-, of lichamelijke verwaarlozing gaat. Ze overlappen elkaar in een bepaalde mate zoals een aquarel met overvloeiende kleuren. Binnen mijn jarenlange ervaring met verwaarlozing heb ik ervaren dat het herkennen ervan vaak nog meer zorgvuldigheid vraagt. Meestal weet de persoon in kwestie die in therapie komt niet dat er vormen van verwaarlozing aan de problemen en pijn ten grondslag ligt.

Wanneer er binnen de therapie contact gemaakt wordt met gevoelens van leegte, onrust, onzekerheid, verwarring en angst voor assertiviteit, dan komen we met regelmaat uit bij het kind. De signalen van het lichaam zijn dan wegwijzers in de tijd geworden.

Voor de herkenning en later erkenning kan het belangrijk zijn om de situatie van het kind destijds heel feitelijk te maken. Dan komt daar eigenlijk altijd de verwarring naar boven van de lijfelijk aanwezige ouder, die psychisch- en emotioneel afwezig was. Geen contact maakte met het kind als persoon. De ouder die er wel maar ook niet is. Dat maakt het kind onzichtbaar, want die heeft de ouder nodig om gezien en gehoord te worden. Zich veilig en geborgen te weten.